Üzgünüm..

Bu sabah, her zaman olduğu gibi, Öykü, uyurken babası babaanneye çıkardı, arkasından da ben, çantasını çıkardığımda, Öykü’mün uyanmış olduğunu duydum, tam ağlayacakken, “buradayım annecim “ deyince, çok mutlu oldu, hemen odaya geçtik ve emişerek uyudu, tam ayrılacakken de bu sefer sarıldı, bırakmadı, uyuyor, bırakmıyor, en sonunda uyandı, ama yine bırakmıyor, sevdiği neler varsa, hepsini denedim, ama yine de, oynayacaksa benimle oynamak, gitmek istiyorsa benimle gitmek istiyor,”bende senle ise geleceğim” deyip durdu. En sonunda, büyükbabasıyla birlikte, bana el sallayarak, parka gittiler, bende gecikmeli olarak işbaşı yaptım..


Güzel kızım…
Seninle evde fazla vakit geçiremediğim için,
Sen bana sarılırken, beni bırakma derken, seni bırakıp işe gelmek zorunda olduğum için,
Sen bana, ben sana doyamadığım için,

Üzgünüm…hemde çok... Bugün mesai nasıl biter, eve nasıl gelirim, bilmiyorum.. Sen uyurken bile seni özlerken, her anım seni düşünerek, seni özleyerek geçiyor....... yazacak çok şey var ama yazamıyorum.. Tıkandım..