Ağlama kuzum...

Canım kızım, bebeğim, bitanem... Gülyüzlüm... ağlama sen, senin ağlamana dayanamıyorum, ama dayanmak zorundayım, kararlı olmak zorundayım.

Bugün Ramazanın ilk günü. Ben ve baban Allah kabul ederse oruçluyuz. Allah inşallah sanada gösterir bu günleri..Neysee...

Bugün çok zor ayrıldın be bitanem benden, benden sonra babandan. Arabaya kadar iyiydik, arabadan inip, metroya gideceğim anda, gitmek istemediğini, yanımda olmak istediğini, daha neler neler söyledin.. Yaklaşık yarım saat boyunca seni ikna yoluna gittim, ama hiç ikna olmadın, arada sustun, arada ağladın, ama artık baktım yapacak birşey yok, anaokulundan da " kararlı olun" sözlerini hatırlayınca, seni ağlayarak babanla birlikte arabada bırakarak işe geldim, ama nasıl geldim, gel bana sor... Biliyorum, annen yanında olsun, ondan ayrılmayasın, hep onunla oynamak, herşeyi anneyle paylaşmak istiyorsun.. Aynen bitanem, bende aynı şeyleri istiyorum, ama yaşam şartları bizi bu şekilde yaşamaya mecbur kılıyor. Sende alışacaksın güzel kızım.. Benim akıllı, kınalı kuzum..

Az önce aradı, baban yuvaya bırakırken, babadan da ayrılmak istememişsin, ama şuanda öğretmenin kucağında oturuyormuşsun. Biraz sonra kahvaltıya başlayacaksın...