Bugün bensiz ilk Anaokulu günün...

Bitanem, dün Nebahat Hanım, çocuğun, 7 yaşına kadar, anne karnındaymış gibi, annesini hissettiğini söyledi, ama ben kendime engel olamıyorum, yatıyorum, kalkıyorum, senin anaokuluna gidişini düşünüyorum, biliyorum orada mutlu olacaksın, ama bu alışma döneminde nasıl yapacaksın hiç bilmiyorum, gerçi dün benim olmadığım saatlerde beni aramamış, uyumluydun, sanıyorum, her zamanki gibi, bu seferde beni üzmeyecek ve çabucak alışacaksın.. Elimden geldiği kadar psikolojimi iyi tutmaya çalışıyorum. Ama senin boynunu büktüğünü düşündükçe içim sızlıyor... Ama, eminimki alışınca,

Şuanda saat 09.10 ve sen kahvaltı yapıyorsun, acaba ne yiyorsun bugün.. Sabah uyandığında, kreşe gidicem diye acele ettin, beni bile beklemedin, bende babaya dedimki, " benide metroya bırakırmısın", beni bırakman zor olacak gibi diye düşünsemde, maşallah sen büyük bir olgunlukla " evet evet baba, annemi bıyakalım, bizde kyeşe gidelim " dedin, beni bıraktınız ve anaokuluna gittiniz. Baban seni orada bırakıp geri dönmüş, sende büyük hevesle girmişsin okulundan içeri... Hayırlısı olsun bebeğim, umarım herşey güzel olur, sağlıklı olursun en başında..

Ama şuanda ne yapıyorsun çok merak ediyorum, sürekli arayıpta sorgulamakta istemiyorum