Bugünlerde Öykü...

Öykü'm her geçen gün doğal olarak büyüyor. Daha akıllı, daha asi, daha bilmiş oluyor. Sevdiklerini, sevmediklerini ayırıyor. Benim onu sevdiğimden o kadar çok emin ki.. Öğretmenine bilebundan bahsediyor. Babasına, seni az seviyorum,annemi çok seviyorum diyor, bende, babalara öyle söylenmez diye söyleyince, hayıy hayıy şaka yaptım diyor.

Uzun bir süre ara verdiği masalları, şimdi yine okumaya! anlatmaya başladı. Resimlere bakarak, masalları kendi anlatıyor, yorumluyor, o tatlı diliyle ne de güzel oluyor.

En çok sevdiği çizgi film Sünger Bob.. Her akşam ve hafta sonları izliyor, bazen aşırıya kaçıyor. Ağlıyor, ama yinede açmıyoruz, ama bazende pes edip açıyoruz (çok doğru değil ama). Ordaki bütün karakterleri ezberlemiş, ikimiz birlikte oyun oynarken, anne sen Bay Yengeç ol, ben Patrick vs.. Oyunlarında da daha başarılı. Daha bilerek oynuyor. Mesela bu hafta sonu Öykü anne, ben baba olduk, çocuklarımız hasta oldu. Öyle bir annelik yapıyorki.. Yerim seni Öyküü... Burunlarına fısfıs sıkıyor, şurup içiriyor, ardından su veriyor, ateşini ölçüyor vs.. Annesi iğne yap deyince, hayıy onu doktor yapar diyor..

Dün kafasını duvara çarptı. Canı yandı ağladı. Bende duvara vurdum, bak onunda canı acıdı dedim. Bana " anne, duvarların canı acımaz, sadece insanların canı acır" !!!!!!

Beni çok seviyor ama istediği olmazsa kıyameti koparıyor, seni sevmiyorum diyor, vuruyor, sonrada pişman oluyor, özürdiliyor. Şu ağlama krizleride olmasa. Dediğini yaptırmak için sürekli ağlamasa.. Ama çocuk bu tabiki olacak..